Afgelopen zondag heeft Joni, een van onze collega’s, mee gedaan aan de Grensland Marathon hier in Tubbergen. Tijdens deze marathon heeft hij de compressie sokken van 2XU getest. Hieronder zijn verhaal:
De eerste mountainbike marathon, ter voorbereiding op aankomend wegseizoen, stond op het programma. Na een lange rust begon ik al aardig tegen het 110 kilometer crossen op te zien. Uit ervaring weet ik dat in de laatste kilometers veel last heb van mijn kuiten. Dan moet ik vaak op zoek naar de juiste trapfrequentie; niet te licht en niet te zwaar. Elke aanzet of versnelling is dan te veel voor me.
Enkele maanden geleden las ik over compressie kleding, en ben me er in gaan verdiepen. Compressie kleding wordt gedragen met twee gedachten; het verminderen van vermoeide spieren en beschadigingen aan de spier voorkomen.
Omdat de kuit spier 1 van de verst gelegen spier is, is het moeilijk voor de bloedsomloop om de kuit te voorzien van voldoende zuurstofrijk bloed. Het is daarom logisch dat de kuit vaak als eerst vermoeid raakt. Het dragen van een compressie sok geeft een grote drukspanning op de spier, wat leidt tot een sterkere bloedcirculatie. Hierdoor kan er meer zuurstof aan de spier worden geleverd, zodat er minder snel vermoeidheid aan de kuitspieren optreedt. Spiervibratie, wat ik zelf veel tegenkom met mountainbiken, veroorzaakt ook vermoeide spieren. Maar ook daarop zouden de compressie sokken een antwoord hebben; het dragen van compressie kleding geeft meer stabiliteit aan de spieren. Vibratie aan de spier moet hier mee verminderen, wat lijdt tot minder vermoeide spieren.
De marathon startte die morgen om half 9 in de morgen. Het was fris, en zag er erg tegen op. Ook betwijfelde ik het verhaal van de compressie sokken. Het was voor mijn gevoel wel erg onwaarschijnlijk, en waarom zouden zulke prestatie verbeteraars niet eerder de sport wereld zijn ingetreden? Toch was het resultaat van het dragen van de compressie sokken in mijn ogen verbazingwekkend. Door de frisse omstandigheden die ochtend had ik na de eerste 30 kilometer al ‘pap in de benen’. Ik had er weinig vertrouwen in, maar heb toch doorgezet. Het viel me erg mee, en vooral met betrekking op de kuiten. Geen enkel moment kon ik de kuiten voelen, en bij de masseur bleek de kuit in verhouding over een stuk minder afvalstoffen te beschikken dan de andere been spieren.